Paubra R.

Apres la V., apres lu C., coma iò prometí, la R.

‘Quela tipessa fai pertida de l’obrador d’escritura dau ‘vendres. Es qua’iment un obrador de filha, per pas dire de femna, per pas dire de vielha, e, segur, i auriá de las chausas de dire aquí dessus. Quasiment que de las vielhas damas e, quante C., un autre C., es pas ‘quí mai son umor negre, me sente un pauc sòu ; aürosadament, desempuei la rintrada i a una jouna que ven « trabalhar » per son concors de novela, ‘laidonc l’eime de l’obrador se modernisa un pauc.

Un pauc, es dire beucòp. Dins ‘quel obrador, i a la M. ‘na femna que nos conta la vita ideala, ‘na vita de familha coma « fau » la viure, i a gaire de plaça per un autre monde. « Fau » tau e tau chause per far un « bon » desjunar, « fau » ‘nar aquí o alai per passar un « bon » momint. I a maitot la C. la faça la mai risenta de la vita : « la poésie sans rimes, c’est seulement coller des mots les uns derrière les autres ! », « les modernes ne savent plus écrire, c’est pas nouveaux, ça date de Flaubert ». Aquò balha envèia de segur. I diguí una vetz perque sei un pauc nastre que per me, la literatura francofòna s’eriá ‘restada mai las 120 jornadas de Sodoma ; i a pus gaire de gent* per se far tripotar los cotilhons mai daus imparfachs dau subjonctiu. E quante me escrive d’enquera au preterit, marcè l’occitan, ela escrís au passat composat, afè, es entau…

Pertant la tipessa, l’animatritz iò persenta ben son obrador : jugar mai los mòts, se far plaser, que ‘la es pas ‘na pròf, ‘na psicanalista o ‘na mair nimai.

Dins la galaria de l’obrador i a maitot la J. Tant iò dire, a la desbuta, mai sos arias de granda borgesa, n’autres dos eriam pas coma cuòu e chamisa. E puei, ne’n aprenguí un pauc de sa vita, de sos gosts, e coma la C. ten lu naut de la reacci’, me prenguí de l’aimar un pauc e que sei un Jan-la-Colha de totjorn far daus jutjaments sus la gent. D’autant mai que tant aime pas sos subgiers d’escritura, l’esperit de sos escrichs, tant ‘la sap escriur e ad una rapiditat. Me songe tot parrier li far paur mai los mòts qu’invente mai d’una vetz**. Afè, faguetem la patz quante apres m’aver dich que « les haïkus, c’est bien joli, mais comme poésie, on est loin de Victor Hugo quand même », i balhi sens p’una modestia mon libreton dins las doas lingas lemosina que francesa, libreton sus Florença***. ‘La lu legiguet, e me faguet part de son eivís « esclarat ».

Apres tot ‘queu pitit monde, la R., lu titre d’aqueu bilhet.

R. es escrivana, escrivana de libres per goiat. Escrivana d’un ‘nivers que los ciaus son totjorn blaus, l’erba verda, la mar suauva, un monde ente l’ovelha se sieta davant lu lop, per pas que ‘queu-quí crebasse de fan… Aürosament, es meschaënt de mon pertit de iò dire, aürosadament ‘la es escrivana mas pas d’enquera publiada.

Goiats, goiatas, es un òrdre, damandetz pas n’importe que per legir, damandatz los contes tradicionaus mais daus lops meschaënts que minjan los eifants quante quilhs d’aquí son pas a lur plaça, mai de las sortièras qu’an pus de rasteu davant o beleu mai daus nans qu’an un gròs biron.

Mai seriosament, ‘la a daus problemes mai son òme, que i prenguet tota sa moneda per ‘chaptar ‘na meijon**** e aura i a pus res per far far de las lunetas novas****, daus problemes perque l’aima pas la gent « paubres ». Per ò dire tot emb-d-una, viure la tua. Nòtatz be que sei ben aüròs que ‘la me prenguesse per far son psi, entau pòde contar sa marda aquí.

La R. aguet pas d’eifant, ‘laidonc ‘la los detesta, ad un punt d’escrire daus contes per ilhs, per espandra la marda que l’a a dins la testa dins sos racontes. Tant de las M. J. C. o mesma d’una Rapieta, jamai aüròs ‘quilhs lemosins, i a de las chausas de dire, chascuns son caractarí, sas qualitats, sos desfauts, sas platitudas mas per la R. trobar de las qualitats es far l’esplorator. Planhe son òme.

En defòra de son « amitiat » liprosa, lu darnier còp, ‘la me damandet coma devenir vegetarian. I diguí qu’i a que de ‘restar minjar la charn.

– « Mas, vau mancar de quauquaren… »
– « ‘Resta te ‘quí R. far lu minja raiça pòt pas pausar un vela sus los problemes de la vita. »
– « I a ‘quò daus libres »
– « Beleu chas los merchants de bonur, per mon peron, ai un Ginette Mathiot***** »
– « E ente ne’n trobar un ? »

Pòde pas dins la vita vertadièra far lu psi e i dire que los problemes mai son òme, mai la vita van pas s’esvenlar de pus minjar de vianda. Fau que ‘la aprenguesse a estre autonoma e quistar son òme, descubrir e bastir son bonur.

Ne’n ‘chabe ‘quí mai la R. ‘la vinguet pas apres l’obrador davant la Nadau, la maugrasenta. E dire que son daus lemosins que la gent son totjorn apres dire : meitat chin, meitat pòrc.

_____

Per ne’n dire una sus los minja-raiças, dins lu pòste, i a ‘n’emissi’ « sus las bestias (>fr) ». L’autre jorn, ‘na tipessa telefonet per saber coma rendre son margaud « vegetalian » per ‘queu siguesse coma ela, perque ‘la eriá geinada de manhar de la charn per lòrs que per ela ne’n manhava pus… beleu quitament pus lu pitit bocin de son… V-òc-es atz sasit, lu probleme es pas lu margaud quau que siàia, lu probleme es la tipessa que devriá ‘chaptar ‘na catisson, ‘na pelucha o se suicidar.

_____

Se v’autres atz daus problemes, la consurtaci’ es dins los 300€00 non remborsats, perque quò marcha pas. Es ad un-a « medecin-a », pas un amic o ‘n’amija que vos confiatz la vòstra vita. E aquí me pense que lu Onfray ne’n contet una bra’a sus Freud mai la moneda, afè, eriá grán la prumièra vetz, beleu pas la darnièra, s’etot.

_____
* fòra beleu los e las occitaniste-a-s.
** en francès « un espace recursivoperpectiviesque » dins un raconte sus una pintura o d’enquera « les pixelleurs sortent un APN pour pixelliser le monde, le convertir en 0 et 1, dieux binaires de la modernitude ».
*** pòde vos ne’n enviar un eisemplarí, fau renmas que iò damandar. Per lu legir « ne’n linha » es aquí que fau picar.
**** 250000 €
***** libre be melhor que tots los sitís o b’etot los blògs coma ‘quò se’n parletet aquí sus París-Inter (>fr). Mon edici’ es d’enquera de l’epòca que la gent fasian la cosina au « saindoux » [auva (fem), cei (mas) balhats dins lu Tintou].

Publicités