風土 – Fūdo – WATSUJI Tetsurō

« Fūdo, le mileu humain » revirada e comentarís daus Augustin BERQUE.

‘Tencion chap d’òbra. Emai v’autres siguessetz pas un-a « sabant-a », vos fau legir un tau libre, eu es dins lu linhatge d’un « La misère du Monde » dau Bourdieu, afè lu contrarí perquè Bourdieu nasquet après.

Revire aquí lu 4eme de cuberta :

WATSUJI Tetsurō (1889-1960) es l’un daus grands noms de la filosofia dau Japon. Fūdo, son òbra granda, analisa los liams estrech dintra culturas e entorn. Lu punt de vuda dau Watsuji es nuòu. Eu tòrna de biais lu determinisme environamentau*, que considera de l’endefòra lu rapòrt demest natura e cultura, se plaça au contrarí d’un punt de vuda « ermeneutique » : ‘quò es dau dedins qu’eu ‘trapa la maniera qu’an los òmes de vivre l’entorn e coma lurs farjadís eispriman ‘queu liam.

Ne’n defòra d’aver ‘quilhat teoricament lu concept de mediança** – fūdosei – 風土性 –  lu texte de Watsuji es ‘na bolada, ‘na davalada intuitiva granda dins lu biais de viure daus mitans umans, daus mandins freschilhons de la prima japonèsa d’aici las jornadas grisas de l’Euròpa occidentala, sens obludar las plenas de la China dau Nòrd, la remolhada de las nuechs a Singapor, las montanhas magrilhosas dau desert d’Arabia, las aigas plan « magras » de la Mediterranea…

Lu libre es estat esditat per lu CNRS

* Lu determinisme es de dire per eisemple « l’estre uman es fach per minjar de tot ». La realitat es que l’uman « ‘chabet » per minjar de tot e mai que mai ‘quò qu’eu ‘trapava segond l’endrech ente se trobava.
** la mediança es l’analisa dau biais qu’an doas pertidas de nòstre estre, l’individuala mai la colectiva, de se metre de bana per nos acoblar aus autres coma a las chausas alentorn de nos, per vivre.

Vòle pas balhar un eivís dau stile :

Après ‘na tala legida comprendretz perquè lu Lemosin eisista desempuei los galés, e mai, e mai, e mai, desempuèi lu temps de las chaunas, comprendretz perquè tant Occitània, coma França, eisista pas e qu’adonc, lu Lemosin es lu Lemosin, perdequè lu Lemosin es pas dins l’Occitània, granda o p’ita, la França nimai, nonmàs un canton d’Euròpa o de la Planeta…

La revirada e los comentarís son plasents, lu libre se legís qua’iment coma un roman, lu d’una permenada. L’eime dau libre es ‘queu daus temps ente mesma los sabants avián, e prenián, lu temps per dire lu monde, l’eisplicar. Non pas come aüei o lur fau respondre de tot e de res sus l’actualitat quora lur fau pas pausar nuds dins un calendier per ganhar de la moneda. I a un aer coma dins los libres dau Reclus (>lm) o dau Lin (>lm), ben eslunhat daus pensors~pensadors~pensaires « occitans ».

Publicités