L’acialadís

Isabela Etienne (Florença Foresti), comediana, realisatritz, metritz ne’n scena, productritz, estressada de prumiera es estada desviada de la justa rota per son GPS e vei-la-quí perduda dins la campanha. Sus lu banc de l’acialadís, Eric (Filipe Elno), apicultor.

L’una rintra d’una festa sus la tematica « ‘belha », las antenas enquera sus la testa. ‘La se songa mesma coneguda de pertot fòra beleu per aquí, d’un tipe qu’a beleu la televicon mas pas d’antena, se.

‘Quela comedia es portada per lu juòc de la Foresti, es pas que lu Elno juguesse mau, mas las oposicions vilauda-de-París Vs campanhard an guaire luòc d’estre fòra estre mocandier, emai i aguesse quauques surtidas be sentida alentorn de la nisada de senzilha :

« V’autres ‘guessetz la televicon qu’i a los mesma que passan, mai filmats de pres »

o enquera :

« V’autres manquetetz espotir ‘na reneta e iò visava pas ! »
« L’auriá be vut se aiá mancat esbolhar de las pomas. »
« Una reneta, pas ‘na reineta ».
« I-ò sa-be ! La reineta es la pita de la reina » °.

‘Quela peça, que tene coma ‘na fòrma de cultura dins la descreissença, nos parla dau ‘stresse dau jorn-lu-jorn dins l’acumulacion de besonhas sensat-fachas per nos simplifiar la vita, aquò, quante es aisat de far lu contemplatiu dau momint « M ».

De visar per ‘na fin de serada d’estiu, progietat sus la paret d’una granja.

Nòtas : ° dins la peça de teastre, los juòcs de mòt son sus lu coble mulòt~mulet, mas tròbe ‘quò mai finòt de charchar ‘na semblança dins lu juec.

Publicités