Leberon – Taïa – Mezolith

A la seguida d’una conferença ente C.M-Z nos faguet paur mai son :

« l’internet es lu mau, n’autres, pitits libraris, son minjats per los grands subremerchats e los editors se boissan coma n’autres per vendre sus la tiala » e tot, e tot, e tot* …

anguí chas ela ‘chaptar 5 obratges editats au Chamin de sent Jaume. Obludí pas de li laissar lu catalogue, de las vetz que ‘la metriá Marcela Delpastre dins la veirina, aus costats d’un Shi Bo (►cn-fr) o d’un Massoudy** (►ar-fr)…

‘Queu ‘vendres, doas setmanas après, i tòrne per m’entendre dire que son pas enquera ‘ribats :

« Sabetz, las pitas meijons d’edicion, ne’n occitan, pauc de referenças, pas de telecopior, d’internet nimai, pas de telecopior, pensatz v’autres, pas de telecopior… ».

Respondí que, venent dau Jan dau Melhau, los libres van beleu estre livrats per un leberon… Tan iò dire :

Fau totjorn afistolar l’umor a ‘quò que se fai veire dins ‘na botica,

autrament passatz per ‘na babòia. D’un autre biais, lu GAGL (►fr) convida uèinan Abdellah Taïa*** (►fr), ne’n aprofite ‘donc per damandar son darnier libre. Veiquí que l’an pas pus que los refrigerators daus piaus. Me prenguí d’espiar un :

« Sabetz las meijons d’edicions coma ‘las son, mesma las grandas, fan pus lur trabalh coma avant… ».

Be ren ! P’un comentari, p’un jutjament de valor coma cinc minutas passadas.

Seriá occitaniste qu’interpretariá aquò coma ‘na fòrma d’eisisofrènia. Laisse los « francilhons-killers**** » jugar lu ròtle d’esmangonhator. Sei nonmas lemosin, m’entorní chas me, me sietí e desbutí ‘queu bilhet.

‘Queu dissabde, i aguet coma un tremolament dins l’eime generau d’Orleans. La neu torna tombar, los libres son ‘ribats*****, vau pas ‘chabar mon bilhet de vos contar tota ma dimenjada.

‘Queu dimenc, aprenguetem que escrir un diccionari empescha pas las vielhas peus de tombar l’ivern.

Nòtas :

* m’es ‘vís que ‘la obluda que sa librariá fai paur a la prumièra apròcha perquè la barra es naut-plaçada dins la cultura ‘bilhada d’un grand « C ». I ‘nar per i comandar de las bandas dessenhadas es un pauc coma ‘nar ‘chaptar un jambon-burre dins un kebab, passatz viste per ‘na colha, emai ‘quò siguesse ‘na bede « d’autor ».

** fau pas comptar la veire aus costats d’un Baudelaire, Prévert, Eluard o Izzo. Vau i tornar per veire ente es conhat lu Manciet.

*** e aquí un dorsier mai de las entrevudas (►fr)sus ‘queu escrivan.

**** francilhon = franchimand

***** me fau los legir aura 🙂

Coma vene de placautar sus lu monde magica, que n’autres sem lu 21 de decembre, pòde pas far sens vos conselhar de legir Mezolith. Una banda dessenhada qu’imatja ‘na representacion de la vita aus temps prumiers. Emai la gent representats semblessen daus europeens, los mites, ilhs, son nòrd-amerindians. L’un, lu nanet « portor de mau », es clarament tirat dau Popol-Vuh, ‘n autre es tradicionau daus pòbles de l’oest, la giganta que fau li nestiar los piaus per la far esbelir e obtenir un quauquaren.

Dins ‘quela bede, son dins lu mesme imaginari que lu d’un Servais o d’un Comès per eisemples. Lu dessenh es dins lu biais de far au jorn d’auèi, la paleta grafica es mai-que-mai usada, mas ben usada de segur.


Mezolith - T1- Couverture