Setmanas 37 & 38

Coma los champanhons se culhissen mai-que-mai a la darrièra, coma los pelons s’espelissen quante tornan los mes daus morts, los bilhets dau « minjar ‘quò d’aquí » se ‘massan ne’n fonccion dau digada-digadant dau clavier per tapuscrire los bilhets dau ciberquasernet.

Non-pas que passí l’estiu a minjar de la marda, ‘quò non, mas i a ‘na vita per delai l’escran de l’ordinator, d’autant mai que v’autres atz queraque autras chausas de far que me legir vos dire : « minjatz daus melons, de las cirièijas e de la salada ».

Per lu plaser de vos contar ma vita estordissenta de menagier de 40 ans, l’estiu ai chamjat de lojatment per ‘nar me conhar 250 m mai luenh e m’aprueimar entau dau centre de la vila, passat l’ancianna prumièra muralha de la ciutat… tot ‘quò per dire que la gazinièra es pas enquera ‘ribada, que me fau ‘laidonc far sens forn.

Còp-sec, veiquí coma far ‘na forma de pizza dins la padela :

– 75 ml de lach
– 1 uòu
– 150 g de farina
– 10 ml d’òli blanc
– la meitat d’un sachon de levadura chimica
– 50 g de formatge (tipe : grulhère…)
– de la sau, dau pebre.

Boiratz tots los ingredients dins un grand topin. Fasatz chaufar ‘na padela, botatz un bocin de burre e la pasta.
Ajutatz la ganitura avant de far cueire un quart d’ora, fuòc baissat.

La garnitura pòt estre de las granas germadas (iò sabe que ‘las perden entau de la valor nutritiva mas sei pas aprep far de la dietetica mas de la cosina), de las tomatas esbocinadas, de las tomatas cereisas, de las cliaquetas, de las corgetas…

Tant que sei après parlar de las corgetas, ‘l’an balhat ujan, ‘laidonc veiquí quauquas perpausicions per las far :

– copadas ne’n lamela e bonhadas dins un pauc de vinagre de citre. Servi entau mai dau formatge (aquò es miraudiós coma lu parmesan, mas ‘quò-es pas vertadierament un formatge locau).
– cueitvaporisadas e aigadas d’una vinagreta eschalota.
– podetz far de la sopa e perdequè pas la congialar per l’ivern.
– podetz far de la confitura.

Las corgetas rondas siran usada dins ‘n’entrat aisada de far :

Fasetz cueire a la vapor un quart d’ora quatre gròssas corgetas rondas que vos ostaretz lu chapeu (podetz las far bulhir dins de l’aiga salada, dietz minutas, gaire mai per pas la veire esclatar, copatz lu chapeu après).
‘Na vetz cueitas, vidatz las de la granas e de quauques bocin de charn.

Fasetz ‘na sauça bechamèla :
– 40 g de farina
– 50 g de burre
– 100 ml d’aiga freda
– un pauc mens d’un demiei litre de lach
– de la sau, dau pebre

Boiratz la farina e l’aiga freda dau temps que lu lach es mes a chaufar. Avant de le far bulhir, ajutatz la preparacion de farina e tornatz. Salatz, pebratz e laissatz reduire d’aici a aver la consistança voguda. Lu burre es ajutat après, a la fin, per pitits bocins.

Fau boirar ‘quela sauça e las granas, tornar emplir las corgetas. Podetz iò far passar au forn après aver ajutar daus bocins de formatges sos lu chapeu (10 minutas, th5).
Los vegetalians feran aquela sauça sens lu lach, ‘laidonc de l’aiga e sens burre. Coma ‘quò-es pas tan fin, fau pebrar un còp de mai.

‘Queu bilhet es lu prumier desempuèi un bra’e temps, adonc, vau contunhar de pas m’engomejar de tròp. Per ‘chabar, un pauc de legida :

Joseph Delteil, la cuisine paléolithique.
Segur, ‘quò-es pas un libre per cosinar, afe pas coma los autres. N’i a solament quatorze recèptas, mai las proporcions son balhadas sos ‘na fòrma lapidaira, per ‘na setmana ; coma ‘quò per far ‘na comparaison, i a dos mile seissanta nòu recèptas d’una granda qualitat dins un Ginette Mathiot.
‘Queu libre es ‘na convidacion a tornar trobar lu gòst dau minjar, a tot desvirar dins nos sensacions, e aquò dins la simplicitat sans tombar dins l’ascetisme. Los mots son ‘quí per menar l’aiga a la bocha. L’autor parla dau seu libre coma una metòda de cosina « bruta » de la mesma faiçon qu’i a de l’art brut.

[…] a la mòda de la Lucia :

Prendre de las tomatas redondas, las pialar, e las metre dins ‘na topina, sus un fuòc mejan. Laissatz cueire a demiei, mas pas mai, pas pus, aquí es l’art : fau que lu cuer de la tomata siàia enquera crut, dins sa peu tota rosselejada. Las jautas dins lu fuec, lu cuer au fresche. A la fin, ‘na persilhada a l’alh. Servatz, e verstaz tot lu suc per dessur. ‘Quò me fai me ‘pelar Scheherazade. […]

-★-

Francophones, pour lire ce billet dans votre idiome, cliquez ici.

Publicités