La masca e la pluma, ròsa :p

Sem dimenc, 20 oras passadas de quauquas minutas, picatz sus lu boton dau lector,i setz, la filaritz (Romança n°4, opus 67), un bocin de las Romanças sens parolas dau Mendelssohn…

Bonser e benvengut a la nòstra emission, la masca e la pluma consacrada de ser a la literatura gaia, e mesma, ‘quò-es vos dire la nòstra dubertura d’esperit, per un libre au mens, consacrada a la literatura gaia e occitana o b’etot occitana e gaia, sabe pas de tròp.

– Me pense Jipe que t’ses l’unic croniquor que los a legits tots, benleu dau temps dau bronzacuòu ‘queu estiu ?
– Òc-es mas te balharai pas l’endrech. Tant e mai que legir un libre ne’n occitan, quò es segur de pas se far embrenar dans un prumier temps, manca qu’una vielha tanta ‘ribesse per te far chiar e ‘la te surt d’una fòrma d’eisotisme per los quauques permenors solets. La jornada es fichuda…

NEIL BARTLETT – Ainsi soient-ils

Sem dins ‘na vila anglèsa, benleu London, benleu pas. Dins las annadas 1990, las annadas charnièras, luenh d’un aer tipicament britanic (1), la majer part de l’istòria se passa dins un pub, un pub gai. L’istòria es aquela d’una rencontra d’entre dos tipes, mai-que-mai estranhs per lu pus jòune, l’istòria d’aici au maridatge.

Emai aguesse pas vertadièrament lu gost de las bravas istòrias ‘chabada per de la cresma chantilhí, sei estat pres dins lo raconta un pauc normatiu, un pauc meschent de la vetz mas l’aer de l’estanquet es veraiament ben restituit. Parlava de las annadas 1990 coma d’una charnièra per los gais, annadas ente lu mitan vai bancuar de « l’amatorisme », de la pita entreprèsa vers la granda industria riclanisada.

BAI XIANYONG – Garçons de Cristal

Aquí, ‘quò es la vita de quauques jòunes prostituats (2) dins un parc de Taipei qu’es contada. I a pas grand chausa per rire, ‘quò es mesma lu contrari, la gent son ‘quí per se desbrolhar de las lurs situacions fòrça desesperantas. Lu país descrit es un país de chamjament, d’adaptacion dins las annadas 1970.

Libre mai-que-mai malaisat de legir.

MICHEU MINIUSSI – Jiròni

Lu chap-d’òbra tant esperat dins la linga nòstra, chap-d’òbra de legida gaia, segur. Ren de mai a dire, ai longtemps esperat un tau libre (3) ne’n occitan. L’encontra a doas vetz doas personas, la crosèia entre l’absença de l’un comblada per lu frair de l’autre, lu biais de dire las espanlas ‘pulhadas sus la paret, la linga usada per nos portar dins l’espaci d’aquela encontra, la mar e lu solelh que bronzina la pèu…

Segur que sem pas dins un mitan de vilas grandas, sem pas dins le mitan, sem pas dins la campanha lemosina nimai. Sem trasportats dins un país de libertat, ente la gent an lur vita a viure sens tròp ‘visar aquela daus autres, sens ‘gaitar  de ‘quau mitan sociau venan la gent, son quand mesma pas daus paubres 😉

Vertadièrament un libre aus impressions gaias. Tòrne iò escrire, un chap-d’òbra.

TENNESSEE WILLIAMS – Le poulet tueur et la folle honteuse

Dins ‘queu libre, son contats sens se mocar de tròp, los deseis de las vielhas filhas, daus gais dins lu vaisselièr e de la vielhessa que ne’n vòu pas… de vielhir.

De tots los libres, estranhament, ‘quò es benleu lu mai « sessuau » dins l’imatge d’un pitit fretadís d’una man de femna sus un sèxe d’òme, per ‘na femna aprep perseguir los militaris italians, de per l’initiacion de la vielha fòla per un jòune tipe… Un reculh de novelas dins un ‘nivers borges, american, ‘laidonc lu comunautarisme aidant, las chausas son mai aisadas emai de las vetz ‘ribessen quauquas embrolhas, per rire.

Nòtas :

1/ Despuèi, ai legit « Deux garçons bien sous tous rapports – William Corlett ». Un libre leugier ente l’aer es tipicament britanic afé, l’imatge qu’en ai perqué i sei jamai ‘nat. Un libre per rire sus lu subjet.
2/ Sabe pas per los goiats, se de las espressions coma « far la pupu », « far la cantonièra » son usadas.
3/ Lo libre es balhat coma un libre de jounessa, ‘laidonc, vougueí còp-sec ‘chaptar los autres. E paubre, emb « Lei passatemps » lu visem passar lu temps, segur, aquò es ben enuiós, e parle pas ‘quí de la revirada de la vacha sacrada daus occitans, lu Robert Lafont, i ai portar tant d’interès qu’a ma prumièra carta de frança.
Çaquela, « Hortus deliciarum », ‘n autre libre dau Miniussi, es mai-que-mai agradiu, benleu un pauc char per la quantitat de poëmas.

Los sits :

Publicités