Mon dissabde a París

La santa vierja ven de me telefonar per me dire que bon, reclamar daus comentaris, ‘quò es ben, mas faudriá benleu escrir de las chausas per los meritar. Segur, ‘la as rason, adonc vei-la-quí ma composicion sus mon dissabde a París.

Prenguí lo tren d’abora dissabde mandin. Un de ‘quilhs trens que per ‘nar d’un punt l’autre se ‘restan dins totas las pitas garas. Qu’eriá agradiu. I aguet pas de chaumassas sauvatgas ‘gulhadas per los meschents bolchevics de la C.G.T. aürosadament. La meteò de la davalada dau tren eriá la mesma que quante pertisetem : cuberta sens pluèia mas emb un pitit vent freg.
D’en prumier anguí au Louvre per veire las òbras dau Titien, dau Tintoret e dau Veronèse, òbras amassadas dins de las tematicas divèrsas per mòstrar coma ilhs se son inspirats l’un-l’autres, complementats. I aviá de las fòrça bravas telas. De las pausar en faça l’una l’autra, de las vetz sus daus subjects pròpches, d’autras vetz sus la mesa en òrdre o segond l’epoca, ‘quo es totjorn ‘n’eidèia de las  bravas. Subretot per ‘quilhs tres pintres qu’an participats au renovelament de la pintura dins l’usatge de l’òli sus tiala e la preferència de la color sus lo dessenh.
Personalament sei estat frapat per la modernitat de quauques portrachs ; qua’iment de la gent de tots los jorns. Sens obludar aquela frasa :

« N’autres los pintres, nos nos ballham la licència que se balhan los poètes e los fòus […]. Se i a de l’espaci dins lo tableu, l’orne de tant de figuras que me iò damandan e segon mon imaginacion »

declaret Veronèse davant lo tribunau de l’Inquisicion en julhet 1573. La soá « eretgia » eriá d’aver pintrat au beu mitan d’una scena biblica daus sodarts sadolauds, daus pantres, daus bofons e autres personatges de Venisia. Sa vertat es la bona fe dins la libertat artistica.

Bon mon CM² es luenh auèi, adonc torne m’esmangonhar sus un ton mai personau.

‘Neí me permenar dins lo Marais-París© afe, dins lo pretexte culturau d’aqueu luòc, autrament dich, la librariá los mòts-a-la-bocha, mesfiatz v’autres lo sit es desparrier de la botica. ‘La es ‘ribada ‘na merda comerciala coma los autres endrechs dau Marais-París© :

tu ses gai + as de la moneda = ‘Chapta per far creire ! ‘Chapta per far jòune ! ‘Chapta per bicar ! ‘Chapta lo bonur !

I a enquera ‘quauquas annadas, qu’eriá un plaser d’i ‘nar farfolhar e ‘chabar per tombar sus un chap d’òbra, tant per lo contengut que la faiçon dau contengut. Aura, metan d’en prumier los chauses comerciaus. Sem pas enquera ‘ribats coma aquela de Barcelona mas ne’n sem pas luenh. Per imatgar mon perpaus :

Charchava un libreton « precís » d’un autor a la vetz :

gai, lemosin, catolic de dreita, reac ~~ catolic de dreite e lemosin ~~ reac e gai ~~ lemosin e reac ~~ catolic e gai

E òc, aquò eisista e comptatz pas sus me per balhar lo nom aquí, vole pas estre einuiat, embrenat, emargolhat per mas legidas, d’autant mai que ‘queu tipe es fòrça conegut per un autre libre. Dins la librariá, i a los autres libres, los reacs, los « straight inside », mas « la triologia maudita », be non, l’an pas. I a de plenas tauladas de merda, de libres emplits de nòvelas tiradas de la tiala, mai d’una vetz ‘quo es mauescrich, vulgar, emb daus fantasmes de jalinas justas prestas a traucar la ròta quante ‘riba ‘na veitura. Per ma pera, dins ‘n’espeçaria especialisada sem en dreit d’esperar autra chausa que los produchs « identitaris a forta valor ajustada e a forta marja ».

Produch + arocana = bonur riclanisat ?

Voudriá pas passar per un pissa-freg e coma de companhia las auchas se banhan, ne’n ai legit quauques uns. Tant Dustan poviá se dire escrivan, tant per esemple las « enquestas dau Leo Pinipedes » devrian pas passar la casa « juòc de mòt per estanquet riclanisat ».

Dau costat de la poèsia, justament, i a la novela antologia daus trobadors, bon sus ‘na quarantena de tipe, pas ‘na femna (de verifiar). Las trobaritz an pas jamai eisistadas benleu ? ? ? Veiquí un subject perque las feministas occitanas s’esmalissen un pauc. Sus los trobadors, fau legir « les troubadours » dau Henri-Irénée Marrou, un libre que fa lo torn de las questions (originas, legendas…).

Dins lo mesma esperit i a lo libre dau Louis-Georges Tin « l’invencion de la cultura eterosessuala », aquí dedins pas un tèxte de femnas, pas LO tèxte gai de la trobaritz Bieris de Romans, ben non, coma ‘quò vai a l’encontra de mas nevròsas ortonormativas, ne’n parle pas ; ne’n mai d’aquò la mair es ben urosa de me preparar ma sopa, mancariá pus qu’ela escriva de la poèsia (Iò sabe, ai un problema personau coma ‘queu tipe, mas ‘ribe pas a tirar la chadena).

Per dire la vertat, me pensí un pauc coma ‘queu coble, certa ridicul d’aver portat l’afar davant la justicia, mas dins lo Marais-París© atz interès de fialar coma ‘quò fau, autrament setz vita regietat. Ne’n mai d’aquò d’aver ganhar en respectabilitat (depenalisacion, PACS, acceptabilitat…) rendet pas los gais jauvents (fort consomators d’anti-depressius, suicides, normativacion de la vita a dos…) e fuguet un dau pretèxte per revendicar la mediocrita coma « art de viure » ; e sei pas aprep dire que « qu’eriá mielhs avant ». Dins la videò liada a l’istòria dau coble, i a la festa, la festa, la festa coma eschampa, la festa per obludar, la festa per se creire enquera viu, coma iò disset l’autre : « la gay-pride un jorn ‘quò vai, quante n’i a tots los jorns… »

Aprep, aní a la ‘massada daus amics de la lenga d’òc e las amijas maitot, assiteí a la conferència, puis aní chas ma segonda librariá comunautarista perqué sei bi·minorisat :p dins laquala « lemosin » es pas un gròs mòt :

Librairie « Pam de Nas » – 30, rue des Grands Augustins – 75006 Paris

Telefòne / telecopior : 01 43 54 04 84

E m’entorní.

~~o[@¡@]o~~

lamp.jpg

Fiat lux

Publicités

2 réflexions sur “Mon dissabde a París

  1. jp 20/10/2009 / 13:19

    Per ma pera, lo tipe es fòrça simpatica, eu sap çò que se trobe dins sos raijons e ‘quò es un plaser d’i ‘nar boticar.
    I ai mesma ‘chaptat mon prumier libre « with Gascon language inside & without Limosins subtitles »

    J'aime

  2. Joan Peiroton 18/10/2009 / 21:39

    La libreria Pam de Nas! M’estranha (e me fa content) qu’existisca encara! I anavi quand èri estudiant a París (fa quauques decadas…)

    J'aime

Les commentaires sont fermés.