Emili DUSOLIER « contes de Joan de Fàia »

Bon, avant de parlar dau libre, un pauc de bargassadís :
‘Queu filmonet es estat produch per la Comision Europèana, l’avetz benleu desjà mirat. Aprep, los politicians vendrán purar perquè la gent van pas o pus far la votacion (emai votar siguesse pas l’espression la mai granda de la nòstra ciutadanitat, mas la question es pas ‘quí demai per la tematica d’aqueu bilhet). Lo but es de nos esplicar lo ròtle de l’UE dins lo domeni sociau… Segur que la gent se pensan coma daus lions que fau domesticar.
Coma i a lo gatge d’Euròpa Ecologia sus mon joèb, me fau assumar d’estre ‘nar veire l’espectacle politic l’autre jorn. Bon, la liste es ‘quí per reciclar los banards dau Grenelle de Tsarkosy, son pas  los Verds per ren :-). Me sei un pauc fach chiar, fòra lo Cohn-Bendit.

La tipessa de França Natura contet l’istòria un pauc vielha, aquela sus lo bargier, lo tecnocrate, l’ovelha e lo chen, se v’autres la conéissetz pas, laissatz me un messatge. Lo tipe de la Patz Verda 🙂 ma fe, es un tipe de la politica coma los de París.

  • Podetz legir un vertadier compte rendut, ben escrich, oneste sus lo sit dau Mourad Guichard, jornaliste per Libe.

 

E coma l’amassada éra ‘quí per se tornar ‘pelar mai de 1968, la videò :

Lo Danny contet a la debuta ‘na istòria jusieva que la version occitana es aquela :

Dins lo temps dau batesme […] los vint-e-dos qu’eran a taula ne damandaven qu’a minjar e beure a la santat daus nurriçons.

Mon tonton Polita era sietat ad un bot de la taula contra Cacaudon, dau Calhau, qu’era lo darnier per se siervir quante passaven los plats. Polita n’aimava gaire quel òme. S’eran disputats un coble de còps, e per lo bon besuenh se sirián quitament passat las mans per la figura. Cacaudon disiá que Polita fasiá los torns de sa filha, e sabe que tant. E quò n’era bric vrai, mas la Cacaudona era enrajada après los òmes, e ‘la trobava Polita bra’e. Era-quò la fauta de Polita, dijatz-me zo ?
Pasmens Polita n’aimava pas Cacaudon, e quante lo plat arribava a Polita, eu lo voidava dins sa ‘sieta e laissava juste un bocin a Cacaudon, e quò n’era pas totjorn lo pus fin. Faliá, tot-parier, que Polita agués bon apetís, car las porcions eran delas e se’n trobava mai que lo compte.
Cacaudon s’en aperceguet de leu, e coma era maitot bien endentat, se’n planhet.

– Deuriàs, tot-parrier, te siervir emb mai d’onestetat, e far ‘tencion que io vene après tu.
– Perquè, vielh ?
– Tu curas, per autant dire, tots los plats que passan, e ne me laissas que lo retrum.
– Espiatz, vielh ! E si vos sierviatz prumier, coma fariatz ?
– Prendriá nommàs un bocin, au luòc de tres o quatre.
– E ! Vielha babòia, de què vos planhetz ? Vos lo laisse pas, vòstre bocin ? […]

Avetz compres que ‘questa nhòrla es tirada dau libre « contes de Joan de Fàia ».
Dau bon legir per la lenga populara. En sus, i a daus contes d’una actualitat coma pas sovent mas conarias numericas : sus lo bancarotier, la gent sabents, de las istòrias de banard, sus los curats…
Vau taschar de’n botar quauq’una segon l’actualitat per montrar que dau temps de las velhadas, la gent éran pas pus colhon e benleu mai savis que dau temps de la televicon.

  • Emili DUSOLIER « Contes de Joan de Fàia » chas Novelum.
~~oO(0!0)Oo~~
~~oO(0!0)Oo~~
Publicités