La legida en occitan.

E non, vau pas vos parlar dau Aimat Lacapela, lo libre es la vedeta dins lo pòste sus RF Blúia  o b’etot sus RP75, dins la televicon e benleu mesma dins la premsa occitana.

En Ondas | Marcés plan, enquera ‘na vetz a Domenja Lekuona per ‘quela votz e la qualitat de l’emession.

http://www.radiopays.org/medias/player_mp3_maxi.swf

top_logo_occitania.jpg

Segre lo liam per legir (e auvir maitot) sus la tiala.


Non, lo pus meschent conselh que pòde balhar sus lo Lacapela, quo es subretot de pas ‘chaptar queu libre clafit de personatges mesma pas vertadiers e puei quo es imprimat a París, adonc una vetz de mai un chause ente van se trufar de la mentalitat occitana. Una banda dessenhada, un truc per los goiats, segur, ela es brava la mentalitat, pitits…
Bon, per dire verai, quo es ‘na mervelha. Una granda meijon d’edition, un libre ben realisat, de qualitat, espere la reüssita per poder legir las autras.

Per la pita istòria, me sei dich :
Bon, aquí grand ses dins lo grand nòrd, adonc marcha pas far chiar la gent dins ‘na librariá per lu comandar, una banda dessenhada occitana en quò sus, marcha butinar la tiala coma lo prumier tipe moderna au jorn d’auèi. Laidonc, butiní la tiala, per l’aver sens transpòrt mas la prumièra vila de livrason erá : Arras.
Pertant queu grop a una agença a Orleans. Laidonc i vau lo comandar directament sens usar dau debordament tecnologic metut a ma disposicion per la vita moderna.
Me presente au pitit minhard de l’entrada de la librariá, lo goiat me damanda de las novelas d’un libre que me conselhet, am bargasat un pauc e li passe comanda perqué segur, un libre occitan quo es pas possible de lo trobat dins lo grand-grand nòrd.
‘Quí lo tipe me ‘restet : Monsur, l’am dins los raijadís !

Es pas bela la vita de las vetz per queu-quí que decida de li sorire.

Un pur plaser… la banda dessenhada (las relacions emb la gent de la librariá maitot, mas sei pas ‘quí per contar ma vita privada). Es-quò pas ? ? ?

Adonc, vau vos parlar de la serada « descreissença & cultura » tematica larja per dire sus los libres que nos an aidats, guidats, servits sus lo chamin de la descreissença ; los libres mas los films o las musicas maitot. La lista balhada queu ser es pas estada enquera tornada copiada sus lo joèb, bote ‘quí l‘adreça mas vos faudrá i ‘nar mai d’una vetz.

Sei estat estonat que de la gent tant despariers aguessen legits tant de libres identiques, o vut los mesma films.

Dins ‘quela amassada, sei pro fièr, e un joèb quo ser per far lusir l’embonilh, sei pro fièr d’aver conhat dins los-libres-que-m’an-guidats-dins-un-biais-descreissent daus autors coma Giono, segur, mas tanben de la gent coma lo Micheu Chapduelh (L’arquibaunobiliconofatz, un temps per viure…) o coma la Benedicta Bonnet. Quante dise sei fièrt, quò es que i a pas ‘gut mestier de balhar de las esplicacions nautas coma las montanhas de Beauça sus lo perdequé l’occitan. Sens far de militantisme per un policulturalisme, son de la gent que saben comtemplar las produccions de las autras culturas. Un tèxte coma « frucha en subrevita » los a interessat tant per la lenga que per los utilhs nomats « los boiradors » o « lo topin negre », perque son representatius d’una possibilitat de far quauquaren autrament que la machina nucleara ; e lo tèxte  parla  vertadierament  d’un autre biais de viure que lo nuclear.

Sens lo suport de la lista, per la minuta dins la memòria tecnolhassa d’un ordinator nucleorisat, vau ‘chabar ‘quí ‘queu bilhet per preparar un brolhon per lo bilhet sus la jornada de las granas.

~~o(°!°)o~~

Dins l’espera d’aqueu bilhet, ‘na videò.

Publicités