Ma granda, lo retorn…

‘Queste estiu, fòra se fotre de me, ma granda m’a contat las connarias de la meijon de retirada. Veiquí las chausas per ‘chabar lo quasernet de nòtas brolhonadas :Un jorn, la meijon reçaubava de noveus fautuelhs. Ma granda e d’autras vielhas eran ‘quí de visar. L’una disset :

E se nautras jugiam a la mòrta ?

Coma lo prumier goiat venut, las veiquí per una de se botar dins l’un daus fautuelhs, per ‘n’autra de se siclar a costat e enquera n’autra de ‘pelar ‘na filha dins los corredors ne’n cridant « a la mòrta ». Quante ‘na aida-sonhanta ‘ribet, ‘la se metet de cridar « coma de verai ». E las très vielhas de rire tot lor sadol…
Ai compres aprep còp que la tipessa avia auvit las complotosas e daissat far « lo jòc ». Ai fach remarcar a ma granda que quo es pas finaud coma galejada, mas ela m’a dich :

Nos fau ben nos ‘musar quauquas vetz.

Son mai natras que meschentas quelas vielhas.

‘N’autra vetz, qu’es a la taulada que ma granda a tornada jogar los comandants piquetas (coma sei lo pitit filh, ela m’a nomat « adjudant piqueta »). I aviá una femna que n’arrestava pas de dire :

Qu’es pas bon, n’i a pas pro…

Ma granda tota gorjada d’èsser la tresesma persona la mai atgada de la meijon, prenguet sa forcheta, ela la tapet sus la taula e diguet :

Sei nascuda ne’n 1913, ai connegut las doas guerras, ai minjat mai d’un còp daus cardalhaud e vautres avetz ben degut pas totjorn minjar a vòstra fam. Adonc, auèi, minjatz çò qu’i a dins vòstre ‘sieta e barratz la.

Bon, aprep quò, ma granda m’espliquet que beucòp de la gent volon pas li parlar, segur.

Publicités