Sent Marçau – Lemòtges

Auèi quo es la Sent Nicolàs, laidonc vau vos parlar de Sent Marçau. Pas de la legenda, per quò i a « la legende dorée de Jacques de Voragine » non, mas de l’escultura de Roger Toulouse.

En 1975, madomaisèla Cathalot s’estenhuèt en balhant totas sas affars au diocèsi e en soatant veire bastir sus sa proprietat un oratorí per portar onor a Sent Marçau. Lo paire Desfarges fuguèt chargat de realisar queu vòt. Tres tèmas son a illustrar : lo Lemosin, Marçau e lo miracla daus ardents (1).

Lo Lemosin : lo granit, lo chastenh, la bruja fugueron retenguts per lo terraire. Marçau : lo paire Desfarges se fit conselhat per M. R. Leclerc (2) l’artista Roger Toulouse. D’Orleans, maridat emb una lemosina e dont las òbras son estadas exposadas a Rochachoard (o Rechoard). Lo miracla : deviá figurat una relacion emb « lo miracla daus ardents » que, realisat en queu luec, ne’n es a l’origina dau nom : Mont Jauvit. Fuguèt decidat de tornar onorar un dicton popular que figurava sus la porta « Manigne » (debastida au XVIII sègle).

« Dieus gart la vila e sent Marsals la gent » (3).

Lo jóune architecte-païsatgiste J.L. Dufour siguèt chargat de dressar las esbochas e de velhar lo tot.

Roger Toulouse se rendèt a Lemòtges una primiera vetz en febrier 77 per ‘nar veire lo moraine (4). En abriu, los primiers signes de la malàudia, una leucemia, son ‘qui per Roger. Debuta lo mes de junh, lo paire Desfarges propausa de metre l’inauguracion  un autre còp, mas l’artista ne vouguèt pas. Tot será ‘chabat per lo 9 d’octòbre 1977. Aqueu moment n’i aviá pertant nuls projects. Sa femna, Marguerite, fuguet esbaudida :

« Un jorn, vers la miei-junh, Roger es tornat dins son atelier e en quauques oras, a dessenhat tres projects. Faudriá pas oblidar que Sent Marçau es un sent garisor.» Adjunhet ‘la ne’n lemosina convecuda.

Sens metre sas recherchas artisticas de biais, Roger Toulouse vouguèt tener compte dau gost daus donnors d’òrdres. De traçar los dessenhs li balhèt de las fòrças. Ubrèt son trabalh per farjar se-mesma los bocins d’auricalc. L’escultura se balha alaidonc a veire coma quò :

Marçau es tot d’auricalc, las doas faças parieras, lo parpalh es decorat d’esmalt, lo baston es composat d’una tija d’acièr subremontada d’una crotz d’auricalc. Dins lo bas, la vila de Lemòtges es evocada per un bocin de coire decopat.

A estat decidat de metre d’aplant lo monument au cuenh de la rua dau Desèrt e de la carriera J.B. Blanc.

 

De notar : Revirada tirada dau libreton daus amics de Roger Toulouse. Lu sit oèb.

1- lo miracla daus ardents : en 994, alaidonc que los paubres paisans devián minjar dau segala emb l’ergòt (responsabla d’allucinacions coma lo LSD), i a ‘na epidemia de « mau de ventre ». Los monges ordonnon dos jorns sens minjar (sens oblidar la priera) e ilhs an fachs cuer dau pan emb lurs bonas farinas. E zo, un miracla de mai per Sent Marçau.

2- M. Leclerc es lo fondator dau Centre Artistic e Literaire de Rochachoard/Rechoard e ‘quí per la peire de luna.

3- grafia de l’escultura.

4- Moraine en francés, gròs bocin de granit (30 tonas).

Publicités

Une réflexion sur “Sent Marçau – Lemòtges

Les commentaires sont fermés.